1. 265
    265
  2. 266
    266
  3. 267
    267
  4. 268
    268
  5. 269
    269
  6. 270
    270
  7. 271
    271
  8. 272
    272
  9. 273
    273
  10. 274
    274
  11. 275
    275
  12. 276
    276
  13. 277
    277
  14. 278
    278
  15. 279
    279
  16. 280
    280
  17. 281
    281
  18. 282
    282
  19. 283
    283
  20. 284
    284
  21. 285
    285
  22. 286
    286
  23. 287
    287
  24. 288
    288
Abbildung eines Logo
Titel
[Confessiones] Confessionum libri XIII Augustinus. Confessionum libri XIII. Sciendum est quod beatus Augustinus in tribus ultimis libris confessionum nimis obscurus est... Liber primus confessionum sancti Augustini episcopi. Incipit hic feliciter. Magnus es domine et laudabilis... Et laudare te vult homo aliqua portio creature tue et homo circumferens mortalitatem suam... Audieram enim ego adhuc puer de vita eterna promissa nobis per humilitatem domini dei nostri descendentis ad superbiam nostram... Sancti Augustini secundus liber incipit. Recordari volo transactas feditates meas et carnales corruptiones anime mee... Quid ergo in illo furto ego dilexi, in quo dominum meum vel vitiose atque perverse imitatus sum... Incipit confessionum beati Augustini episcopi liber tertius. Veni Kartaginem et circumstrepebat meundique sartago flagiconsorum amorum... Que autem contra mores hominum sunt flagicia inter se civitatis aut gentis consuetudine vel lege firmatum nulla civis aut peregrine libidine violetur. Incipit liber quartus eiusdem. Per idem tempus annorum novem, ab unde vicesimo anno etatis mee, usque ad duotercesimum, seducebamur et seducebamus falsi atque fallentes in variis cupiditatibus... Maxime quippe me reparabant atque recreabant aliorum amicorum solacia cum quibus amabam quod non propter te amabam... Et quid mihi proderat quod omnes libros artium quas liberales vocant tunc nequissimus malarum cupiditatum servus per meipsum legi et intellexi... Sequitur quintus eiusdem. Accipe sacrificium confessionum mearum de manu lingue mee, quam formasti et excitasti, ut confiteatur nomini tuo... Refracto itaque studio quod intenderam in Manichei litteras, magisque desperans de ceteris eorum doctoribus, quando in multis que me movebant, ita ille nominatus apparuit... Incipit liber sextus. Spes mea a iuventute mea, ubi mihi eras, et quo recesseras ? Sed enim de memoria mihi lapsum erat agere cum illo, ne vanorum ludorum ceco et precipiti studio tam bonum interimeret ingenium. Sed posteaquam cepit cogitare utrum hoc muliercule sinerent, quas et alii nostrum iam habebant, et nos habere volebamus, totum illud placitum quod bene formabamus, dissiluit in manibus, atque confractum et abiectum est. Incipit liber septimus. Nam mortua erat adolescentia mea mala et nephanda, et ibam in iuventutem, quanto etate maior, tanto vanitate turpior. Hinc autem accepto auditu, ipse mecum talia ruminando, ne quis eorumdem delirorum qui talem questum sequerentur, quos iamiamque invadere, atque irrisos refellere cupiebam, mihi ita resisteret, quasi aut Firminus mihi, aut illi pater falsa narraverit... Itaque avidissime arripui venerabilem stilum spiritus tui, et pre ceteris apostolum Paulum... Incipit octavus. Deus meus, recorder in gratiarum actione tibi, et confitear misericordias tuas super me. Et erat monasterium Mediolani plenum bonis fratribus, extra urbis menia, sub Ambrosio nutritore, et non noveramus. Et rursus illa, quasi diceret obsurdesce adversus immunda illa membra tua super terram, ut mortificentur. Incipit nonus. O Domine, ego servus tuus, ego servus tuus, et filius ancille tue. Renuntiavi, peractis vindemialibus, ut scolasticis suis Mediolanenses venditorem verborum alium providerent, quod et tibi ego servire delegissem, et illi professioni, pre difficultate spirandi ac dolore pectoris, non sufficerem. Incipit decimus. Cognoscam te, cognitor deus meus, cognoscam te sicuti et a te cognitus sum. Nam et ipsos posco si placet, atque adsunt illico. Quomodo ergo te quero, domine? Est alia malitia diei, que utinam sufficiat ei. Incipit undecimus. Nunquid domine cum tua sit eternitas, ignoras que tibi dico, aut ad tempus vides quod fit in tempore ? Aliud est videre, aliud ridere, hec non respondeo. Ego scire cupio vim naturamque temporis, quo metimur corporum motus, et dicimus illum motum, verbi gratia, tempore duplo esse diuturniorem quam istum. Incipit duodecimus. Multa satagit cor meum domine in hac inopia vite mee pulsatum verbis sancte scripture tue, et ideo plerumque in sermone copiosa est egestas humane intelligentie, quia plus loquitur inquisitio quam inventio, et longior est petitio quam impetratio, et operosior est manus pulsans quam sumens. Quid ergo dicitis contradictores ? Aut si in eo quod dictum est, fecit celum et terram, comprehensa sunt omnia, quid de aquis dicimus, super quas ferebatur spiritus dei ? Sequitur liber xiii eiusdem de verbis unde supra scilicet In principio creavit deus et reliqua. Invoco te deus meus misericordia mea, qui fecisti me, et oblitum tui oblitus non es. Aut quis, nisi tu deus noster fecisti nobis firmamentum auctoritatis super nos in scriptura tua divina ? Ideoque homo quem fecisti ad imaginem tuam, non accepit potestatem luminarium celi, neque ipsius occulti celi, neque diei et noctis, que ante celi constitutionem vocasti, neque congregationis aquarum quod est mare... Inspeximus etiam propter quorum figurationem ista vel tali ordine fieri, vel tali ordine scribi voluisti, et vidimus quia bona sunt singula, et omnia bona valde, in verbo tuo, in unico tuo... Explicit confessionum beati Augustini liber xiii anno domini Mcccclxxxii, in profesto Laurentii. Einband und Fragmente
Autor
  • Ansicht nach links drehen Ansicht nach rechts drehen Drehung zurücksetzen
  • Ansicht vergrößern Ansicht verkleinern Vollansicht